onderdrukking door HUUR

Onlangs stond in de LC een artikel van Erwin Broers, dat hoge huren de armoede vergroten. Accord, maar het is erger geworden sinds de bruteringsoperatie van 1994. Toen werden de corporaties verzelfstandigd, moesten ze hun eigen broek ophouden en vulden de bestuurders hun eigen zakken. Een zo’n patser reed zelfs rond in een Maserati. Nu zit hij meen ik in het gevang.

Wie weet nog hoe het begon met huurwoningen? Het begon als particuliere actie van een fabrieksdirecteur, die van Calvé. Later namen de gemeenten zelf het initiatief om huizen te bouwen voor de laagbetaalde huurders. Het doel van die directeur en van die gemeenten was: het bieden van huisvesting tegen een lage prijs, en let nu op!: om een groep volgzame en loyale werknemers te krijgen die gezonder waren, beter én harder werkten en wat heel belangrijk was niet zo snel in opstand zouden komen. Het was nog voor 1918, Troelstra’s revolutie, die mislukte. Goedkope huurhuizen waren een kapitalistische truc, om een beter hoger nationaal produkt te maken.

Want dat zal een ieder wel begrijpen, als de kosten laag zijn, dan kan er een hoge winst worden gemaakt. Dat inzich had de regering en ook de kamer in 1994 verloren. Er werd toen gedacht dat de huurhuizen het best onder een een eigen bestuur konden functioneren. Onze toenmalige scholingsleider waarschuwde daar in de jaren voor 1994 al voor. Zodra ze de huizen en de kassa in handen hebben gaan die bestuurders zich gedragen als bazen. Ze gaan de groten der aarde imiteren, ze worden door de aannemers wereld als begeerlijke partner en wild te zien: er viel nu eindelijk aan te verdienen. Dor te bouwen, maar meer nog door te slopen. En wie waren de klos? De HUURDERS.

Het gevolg van de geldwolverij en de graaipartijen was dat de huren omhoog vlogen. Op dit mom,ent las ik een paar weken geleden in het Financiëel Dagblad, zijn de huren in Nederland de hoogste in Europa. Van een sociaal beleid is in het geheel geen sprake meer. Door deze uitbuiting is het oorspronkelijk doel van de woningstichtingen helemaal uit het zicht geraakt: betaalbare woningen voor iedereen. Een piramide model waar de Leeuwarder huurders vereniging nieuw elan onlangs mee kan is meer een stalactiet, een staande kalksteenpegel in een druipsteengrot, die mits juist uitgemeten niet waar maakt wat deze huurverraders beweren. Zelfs de goedkoopste woningen zijn te duur voor de laagstbetaalden. De uitkeringsgerechtigden staan al helemaal in de kou.

Een van de andere doelen van de pioniers in de volkswoningbouw werkt ook in het nadeel van de samenleving. Maar nog meer in het nadeel van de industriëlen:  hun produkten worden te duur door de hoge huren. Als de indirekte onkosten van de produktie kunnen worden verlaagd, bijvoorbeeld door de huur te verlagen – BLUT is voorstander van huurhalvering – kunnen die lui, waar we overigens niet mee op hebben wel goedkoper produceren en meer naar het buitenland verkopen. De tweede fout van het bruteringsdenken.

De derde fout die in 1994 gemaakt is, heeft te maken met de mogelijkheid van maatschappelijke stijging. Om van de onderklasse een trede hoger te komen om van werkeloze tot een redelijk verdienende huisvader  dito moeder of alleenstaande en ook een trede hoger te komen. De tegenwoordige praktijk waar 40% van het inkomen opgaat aan huur, verhindert alle maatschappelijke opgang. Eigenlijk is het erger, door dit huurbeleid ontstaat een authentieke proletarisering, die op zeker moment tot een uitbarsting zal komen.  De democraten in de vorige eeuw hebben ervoor gekozen om geoliede en fatsoenlijke systemen te dereguleren. Op een gegeven moment zullen de corporaties rekening moeten houden met dwarsliggers, met georganiseerde tegenbewegingen met bezettingen, opstand en vandalisme misschien niet in de woningen, maar die zich tegen de anonieme ambtenaren richten die zich achter hun bureaux verschuilen. ( B. Dylan: Masters of War, Nobelprijswinnaar.)

Jan Post.