AMARYLLIS en de Gemeente

Onze zustervereniging het PEL vroeg de cijfers op van amaryllis. Je weet wel die buurtwerkgroepen die tegenwoordig het werk van de sociale dienst doen. Nu we het verslag hebben weten we ook waar het geld blijft. Op pagina 9 lezen we dat het in de ontwikkeling gaat zitten. De figuren di er in die club zitten hebben het , zo lezen we op pagina 9 van het verslag besteed aan leren. Ze hebben vaardigheden en vakmanschap ontwikkeld. Het zijn dus AMATEURS waar de cliënten van de soc. dienst mee te maken krijgen. Dat is dit jaar gebeurd, maar een sociaal werker doet toch nog altijd 5 jaar, snellerikken 4 jaar over hun beroepsopleiding.  En deze AMA(ryllis)MATEURS zijn nu de ogen en de oren van de gemeente. Dit schrijft ten hemel, om te janken zeggen wij van Blut.  Op blz 12 blijkt dat de gemeente er de hand in heeft, AMARYLLIS hoort niet dat hele pak op de donder te krijgen dan wij in gedachten hadden. De Gemeente is als opdrachtgever dubbel zo schuldig. Omdat de gemeente abstrakt is, dus niet valt te grijpen, blijven we met jeukende, edoch, lege handen staan.

Dan maar verbaal. Het is me daar op pag. 12 dan toch een woordenbrij, word daar eens wijs uit. Neem bijvoorbeeld het woord leerlijnen. Volgens mijn niet abstrakte voorstellingsvermogen zitten leerlijnen aan een karwats. oftewel gesel in andere talen ook wel fasces genoemd. We hebben er het woord F….isme van over. Ook vragen wij van BLUT ons af of een tweedehands winkel wel een voorziening is. Vroeger toen wij in de cliëntenraad zaten was een voorliggende voorziening een mogelijkheid die je kon aanspreken voor zaken op hun terrein, die uit hoofde van hun functie om niet werden gegeven. We zien dus niet dat een tweedehands klerenverkoper een voorziening is. Zo iemand profiteert van een andermans armoede, niet meer en niet minder.

Ze, onze Amateurs blijken ook na te gaan of er echt voldoende draagkracht is. Dat is hun taak helemaal niet. De Gemeente dient in opdracht van de regering (Rijk, Staat) zijn inwoners een voldoende bestaan te bieden. Als sufferds als Amaryllis zich zo laten inpakken en onder die norm gaan, of suggereren dat het nog wel minder kan dan de gemeentelijke uitvoering heeft vastgesteld, dan zijn het onderkruipers. Maar de gemeente die van Amaryllis en dat soort organisaties gebruik maakt is verre van loyaal ten opzichte van zijn hulp behoevende burgers. Die gemeente weet best dat die mensen maandelijks met een tekort zitten. en als je dat wel weet is het verraad aan de eigen uitvoering om Amaryllis de vraag te laten stellen: “hoer komt het dat er tekort is?”  Dat is gevolg van het beleid.

Verder lezen we dat de werkwijze een afschrikwekkende werking heeft op het vragen van hulp bij de Gemeente en organen die daarvoor nu eenmaal bestaan. Uiteindelijk blijkt dat AMARYLLIS  f 17.000.- heeft overgehouden. en waar gaat dat geld heen? Naar drie stichtingen. Ten 1e: de stichting leergeld. Voor kinderen (jongeren) die in een milieu verkeren waar tijd en rust heerst, zodat ze kunnen leren. dus de verkeerde doelgroep. Ten 2e: aan het Sportfonds. Maar juist de kinderen uit de doelgroep doen niet aan sport, omdat je wekelijks moet bijdragen, er kleren voor moet hebben en voor uitwedstrijden een vade met een auto, liever nog een busje moet hebben. Ten 3e: aan het Cultuurfonds. Dat is wel helemaal voor de kinderen van de “happy few.” zeg maar van dat soort kinderen dat met een zilveren lepel in de mond werd geboren. Nogmaals, we zijn cynisch over de uitvoerders, maar we menen dat we de gemeente als schuldige moeten aanwijzen, omdat die zich met de rug naar het volk keert dat de gemeente juist zo nodig heeft. Een gemeente die welvoldaan vaststelt dat ze het weer goed heeft gedaan. Was het maar waar.      J.P.